Niet vergeten hoor!

Als iemand drie keer in hetzelfde gesprek tegen je zegt: “niet vergeten hoor!” begin je haar te haten. Toch zijn we geconditioneerd om dit van computers wel te pikken. De OPSLAAN functie die alomtegenwoordig in ons rijtje knoppen staat, is eigenlijk een slordig overblijfsel uit de historie.  Een conventie die hopelijk snel verleden tijd is, ook al lijkt dat technisch wat uitdagend.

De goeie ouwe tijd

Toen computers een gebruiker voor het eerst in staat stelden om zonder hulp van een beheerder gegevens op te slaan, onderscheiden de makers van de ondersteunende software hun produkten door een knop te maken die die kracht representeerde: SAVE

Het opslaan op schijf vierde hoogtij en al snel kwam de volgende doorbraak: keuze uit verschillende opslagmedia (harde schijf en floppy disk). De geboorte van “SAVE AS..” een ongemakkelijke mengelmoes van Hernoemen en Dupliceren.

Software die even dom doet als de hardware

Maar de tijden zijn veranderd. Bedrijfscomputers hebben eigenlijk nog maar 1 opslagmedium: het netwerk. Maar nog steeds zit iedereen de hele dag op SAVE te drukken, als Pavlov’s hond.

De software slaat namelijk je wijzigingen pas op als je hem daar apart opdracht toe geeft. Veel van uw collega’s zweren bij een vast ritme van elke 5 minuten op SAVE duwen. Dat de computer (hardware) pas iets opslaat als hij daartoe opdracht krijgt is vanzelfsprekend, maar waarom doet onze software net zo dom? Welke zinvolle keus maak ik nog als ik op SAVE druk? 

Het is een teken aan de wand dat kinderen op de middelbare school tijdens de informaticalessen het OPSLAAN wel snappen, maar het icoon ervoor (floppy disk) niet kunnen plaatsen. Het is een behoorlijk opgave om ergens een floppy disk vandaan te halen om ze uit te leggen wat dat is!

De transitie: ‘reservekopie’

De frustratie van gebruikers met verloren gegane documenten en -wijzigingen dwong softwareleveranciers naar dit probleem te kijken en ze kwamen met een tussenoplossing: het programma bewaart met een vast ritme een reservekopietje van uw werk. Dit is auto-save. Een lifesaver voor velen, maar nog steeds niet je-van-het: het slaat alleen de laatste versie op.

Toch was het goed dat de softwarebouwers SAVE niet meteen elimineerden: Gebruikers waren inmiddels gewend aan het SAVE concept, dus dat werd behouden. De wet van de remmende voorsprong aan het werk. Maar tijd schrijdt voort…

Wen er maar aan: save-version-while-you-type 

Steeds meer applicaties, zelfs die via het web, breken nu met SAVE: Alles wat je typt bewaart de software meteen, maar alle tussenliggende versies van je werk blijven beschikbaar. Met de mooiste software navigeer je zelfs door de tijd als een film: “the making of this document“. 

Wen er maar aan! Al zal dat makkelijk gaan hoor…

Ontwikkelaars zien er altijd stevig tegenop om dit te maken, maar het moet nu echt afgelopen zijn met die nodeloze knop. In een webapplicatie dient hij geen doel meer. Dit mag best wat meer kosten, nu nog. Maar let wel: Het laatste jaar om die reden aan te dragen is nu aangebroken.

Opslaan verdwijnt, delen verschijnt

De SAVE knop gaat verdwijnen, maar door al dat netwerken krijgen we er wel een knop voor in de plaats. We beslissen daarmee om ons werk te publiceren, te delen met anderen. En die knop druk je gewoon 1 keer in. Geen nerveus Pavlovgedrag daar.